Regulamin korzystania z kortów tenisowych Gdyńskiego Klubu Tenisowego
Regulamin Challange kortów Gdyńskiego Klubu Tenisowego
Regulamin Gdyńskiego Klubu Tenisowego, dotyczący funkcjonowania grup szkoleniowych
Regulamin korzystania z kortów tenisowych Gdyńskiego Klubu Tenisowego
- Korty tenisowe na Witominie przy ul.Nauczycielskiej 14 administrowane są przez Gdyński Klub Tenisowy z siedzibą w Gdyni przy ul.Warszawskiej 54/4
- Do gry na kortach Gdyńskiego Klubu Tenisowego uprawnione są osoby fizyczne i instytucje, wynajmujące obiekt zgodnie z cennikiem, stanowiącym integralną część Regulaminu
- Prawo do bezpłatnego korzystania z kortów w sezonie letnim posiadają licencjonowani zawodnicy Gdyńskiego Klubu Tenisowego w uzgodnionych wolnych godzinach
- Wszystkie osoby przystępujące do gry na korcie zobowiązane są do przestrzegania następujących zasad:
- odnotowanie faktu wejścia na kort u osoby reprezentującej administrację Gdyńskiego Klubu Tenisowego
- gry w kompletnym i estetycznym stroju tenisowym, w szczególności we właściwym obuwiu tenisowym
- posiatkowanie kortu po zakończeniu gry
- Na korcie tenisowym obowiązuje bezwzględny zakaz:
- spożywania alkoholu, jak i przebywania osób nietrzeźwych
- palenia tytoniu
- używania wulgarnych słów
- wprowadzania psów
- jazdy rowerem, rolkami oraz innymi pojazdami
- Ustala się następującą hierarchię wykorzystania kortów tenisowych:
- grupy szkoleniowe w godzinach zgodnych z grafikiem
- osoby posiadające wykupione karnety w godzinach ich ważności
- członkowie Gdyńskiego Klubu tenisowego w miarę wolnych miejsc
- pozostałe osoby zwane "niezrzeszonymi", zgodnie z cennikiem Gdyńskiego Klubu Tenisowego i w miarę wolnych miejsc
- w przypadkach szczególnych (deszcz itp.) powyższa kolejność obowiązuje również przy korzystaniu z kortów krytych
- Karnety terminowe upoważniają do wejścia na halę lub na kort tenisowy w zarezerwowanych godzinach
- Zasady korzystania z kortów podane w niniejszym Regulaminie nie obowiązują podczas trwania rozgrywek tenisowych organizowanych przez Gdyński Klub Tenisowy
- Gdyński Klub Tenisowy nie bierze odpowiedzialności za rzeczy pozostawione na kortach i w szatni, przez osoby korzystające z kortów tenisowych
- Regulamin wchodzi w życie w dniu 1 października 2005
Regulamin Challange Gdyńskiego Klubu Tenisowego
- W challange mogą brać udział członkowie i zawodnicy Gdyńskiego Klubu Tenisowego oraz osoby niezrzeszone
- Challenge ma na celu konfrontację wszystkich chcących rywalizować ze sobą na korcie oraz podnosić swoje umiejętności w warunkach tzw. "meczowych"
- Challange polega na pięciu się w górę listy jego uczestników poprzez wyzywanie wyżej rozstawionych na mecze. Każdy zawodnik, zwany dalej "wyzywającym", może "wyzwać" gracza znajdującego się maksymalnie dwie pozycje wyżej. Np. zawodnik z nr 5 może rozegrać mecz z zawodnikiem nr 4 lub najwyżej nr 3. Jedynym odstępstwem od tej zasady jest dłuższa nieobecność (min.10 dni) jakiegoś zawodnika lub zawodniczki z listy (choroba lub wyjazd). O takiej nieobecności należy niezwłocznie powiadomić "prowadzącego" (Tomasza Nowaka) podając przyczynę oraz datę gotowości do wznowienia rozgrywek. W takiej sytuacji, gdy "urlopowanym" jest np. zawodnik nr 8 to zawodnik nr 9 może wyzwać na pojedynek zawodnika nr 7 oraz wyjątkowo zawodnika nr 6. O terminie tego pojedynku "wyzywający" po ustaleniu z wyzwanym powinien powiadomić "prowadzącego", w celu zarezerwowania kortu:
- W przypadku wygranej wyzywający awansuje na miejsce pokonanego
- W przypadku przegranej wyzywającego zawodnicy pozostają na swoich pozycjach
- W przypadku niestawienia się do pojedynku w wyznaczonym terminie "wyzywający" wygrywa przez walkower i zawodnicy zamieniają się pozycjami na liście
- W przypadku, gdy jakiś zawodnik nie rozegra w ciągu 3 tygodni żadnego pojedynku (wyjątkiem jest sytuacja, gdy jest "urlopowany") automatycznie spada on na ostatnią pozycję listy
- Zawodnik urlopowany po powrocie do rozgrywek musi odegrać swoje zajmowane wcześniej miejsce:
- W przypadku wygranej powraca na odegrane miejsce
- W przypadku przegranej spada jedno miejsce w dół
- Mecze rozgrywane będą do wygrania dwóch setów. Przy stanie 6:6 obowiązuje tie break
- Piłki do rozegrania meczu dostarcza "wyzywający"
- Zwycięzca pojedynku ma obowiązek zgłoszenia do "prowadzącego" wyniku oraz wpisanie go do tabeli bezpośrednio po meczu
- Zawodnik nie znajdujący się jeszcze na liście challege tzw. "wchodzący" może wyzwać dowolnego gracza z listy z poza pierwszej dziesiątki:
- W przypadku odniesienia zwycięstwa zajmuje on jego pozycję spychając pozostałych zawodników o jedną pozycję w dół
- W przypadku porażki "wchodzi" na ostatnią pozycję na liście
- Ponowne "wyzwanie" tego samego zawodnika może nastąpić po upływie 14 dni od daty ostatniego pojedynku między zainteresowanymi stronami
- W pierwszy lub drugi weekend września rozegrany będzie Turniej Masters pierwszej ósemki, po którym zwycięzca otrzymuje puchar, tytuł Challengera roku oraz nagrodę
- Po turnieju zostanie utworzony ranking całościowy oraz ranking z podziałem na kategorie wiekowe
- Dla Challengerów w swoich kategoriach wiekowych również czekają puchary oraz nagrody
- Funkcję Sędziego Głównego challenge pełnią trenerzy: Tomasz Nowak i Wojciech Kandel, którzy będą rozstrzygali sprawy sporne oraz zatwierdzali wyniki
Regulamin Gdyńskiego Klubu Tenisowego, dotyczący funkcjonowania grup szkoleniowych
- Szkolenie odbywa się na kortach Gdyńskiego Klubu Tenisowego od początku września do końca czerwca (10 miesięcy)
- W zajęciach mogą brać udział jedynie te osoby, które regularnie opłacają koszty szkolenia
- Wpłaty należy dokonywać u trenerów
- Koszt szkolenia w grupach wg cennika
- Nieprzekraczalny termin wnoszenia opłaty za szkolenie mija 1-go dnia każdego miesiąca, za który jest wnoszona lub na pierwszym planowanym w miesiącu treningu. Przy braku wpłaty w tym terminie dzieci mogą być wycofane z udziału w zajęciach
- Terminowe i systematyczne opłacanie kosztów szkolenia upoważnia do uczestnictwa we wszystkich odbywających się treningach
- Szkolenie można przerwać z zachowaniem miesięcznego wypowiedzenia, nie można jednak zawiesić szkolenia na wybrany miesiąc
- Podczas dni ustawowo wolnych od pracy treningi nie odbywają się i nie podlegają odrobieniu
- Rodzice lub Opiekunowie prawni szkolącej się młodzieży zobowiązani są do dostarczenia zaświadczenia o braku przeciwwskazań medycznych do uprawiania sportu przez swoje dzieci lub podopiecznych lub złożenia pisemnego zobowiązania, iż posiadają takie zaświadczenie
- Gdyński Klub Tenisowy oraz osoby prowadzące treningi nie odpowiadają za tak zwane nieszczęśliwe wypadki na korcie (kontuzje), wykupienie ubezpieczenia jest w gestii trenujących lub ich prawnych opiekunów
- Uczestnicy zajęć muszą posiadać odpowiednie obuwie tenisowe, nie powodujące niszczenia kortu oraz nie narażające na kontuzje
- Rodzice i opiekunowie młodzieży biorącej udział w zajęciach, mogą przebywać na treningu w hali tenisowej lub na kortach zewnętrznych tylko za zgodą prowadzącego zajęcia
Tenis, informacje ogólne
Tenis, tenis ziemny: dyscyplina sportowa rozgrywana na korcie tenisowym, polegająca na przebijaniu rakietą tenisową piłki ponad lub obok siatki na pole przeciwnika, w sposób utrudniający jej odbiór. Może być rozgrywana pojedynczo (tzw. singel) lub w dwuosobowych zespołach zawodników jednej płci (debel) lub obu (mikst). Tenis należał do grona letnich dyscyplin olimpijskich od roku 1896 do 1924. Do ich programu powrócił w 1988 i jest w nim do dziś.
Podstawowy sprzęt do gry w tenisa to rakieta tenisowa oraz piłka tenisowa
Współczesna wersja tenisa narodziła się w Wielkiej Brytanii pod koniec XIX w. jako lawn tennis (pol. tenis na trawie). Wkrótce po swoim powstaniu tenis rozprzestrzenił się wśród wyższych warstw anglojęzycznych społeczeństw zanim stał się popularny na całym świecie. Tenis jest sportem olimpijskim uprawianym na wszystkich kontynentach przez ludzi w różnym wieku. W tenisa może grać każdy, kto jest w stanie utrzymać w ręku rakietę tenisową, w tym osoby poruszające się na wózkach inwalidzkich czy zawodnicy głusi.
Reguły tenisowe, które po raz pierwszy spisano w 1877 roku, w następnych dziesięcioleciach uległy jedynie kilku poważniejszym zmianom. Jedną z nich jest wprowadzona w latach 70. XX w. rozgrywka tie-breakowa, drugą natomiast zaaprobowana na początku XXI w. technologia Hawk-Eye (pol. Jastrzębie Oko), umożliwiająca weryfikację decyzji sędziego w przypadku, gdy piłka trafia w pobliże którejkolwiek z linii kortu.
Najważniejszymi rozgrywkami tenisowymi w roku są cztery turnieju tworzące tzw. Wielki Szlem: Australian Open, Roland Garros, Wimbledon oraz US Open. Wśród zawodów reprezentacji międzynarodowych wyróżnia się: Puchar Davisa, Hopmana, rozgrywki Fed Cupu oraz Drużynowy Puchar Świata.
Cyt. Wikipedia
Początki tenisa
Początki tenisa wiążą się ze średniowieczną grą uprawianą przez mnichów w europejskich klasztorach. W tej wersji tenisa piłkę uderzało się dłonią, stąd grę tę nazywano jeu de paume (pol. gra dłonią). Grę tę zaczęto określać mianem prawdziwego lub królewskiego tenisa. Wkrótce potem wprowadzono do użytku skórzane rękawice, te natomiast zastąpiły w XVI w. prototypy pierwszych rakiet. Pierwsze piłki do tenisa były wykonane z drewna. Z czasem ustąpiły one pola lepiej odbijającym się skórzanym piłkom wypełnionym celulozą. Gra szybko zyskiwała na popularności zwłaszcza we Francji, gdzie spopularyzowali ją członkowie rodziny królewskiej, oraz w Anglii, której królowie Henryk VII oraz Henryk VIII byli zapalonymi graczami i rozkazali budować korty w całym kraju.. Według legendy to właśnie Henryk VIII "wymyślił" serwis (ang. service), czyli uderzenie rozpoczynające wymianę: ponieważ król był zbyt gruby by móc podrzucić piłkę do góry robili to za niego służący.
Cyt. Wikipedia
Narodziny współczesnej gry w tenisa
Tenis w obecnej postaci może być datowany z dwóch różnych źródeł. Między 1859 a 1865 major Harry Gem wraz ze swoim przyjacielem Augurio Parerą opracowali grę będącą mieszanką sportów rakietowych i baskijskiej gry peloty. Pierwsze mecze tenisowe rozgrywali na trawniku do gry w krokieta w posiadłości Gema w Birmingham. W 1872 razem z dwoma miejscowymi lekarzami, Fredericiem Haynesem i Arthurem Tomkinem założyli pierwszy na świecie klub tenisowy w Leamington Spa.
W grudniu 1873 major Walter Clopton Wingfield opracował podobną grę, w którą grano podczas przyjęć w ogrodzie jego walijskiej posiadłości Nantclwyd. W 1874 roku major opatentował tę grę nadając jej grecką nazwę sphairistike, znaną również jako lawn tennis. Do jej opisu Wingfield zapożyczył znaczną część francuskiego słownictwa stosowanego w tenisie królewskim: Tenis wywodzi się od francuskiego tenez będącego formą trybu rozkazującego od czasownika tenir oznaczającego Gramy!(Zaraz) serwuję! Rakieta pochodzi od słowa raquette, które z kolei wywodzi się z arabskiego rakhat, oznaczającego dłoń. Równowaga (ang. deuce) pochodzi od francuskiego wyrażenia deux le jeu, oznaczającego "gem dla obu", czyli równowagę. Uważa się, że love, czyli zero, pochodzi od holendersko-flamendzkiego rzeczownika lof, oznaczającego honor lub francuskiego orzecznika l'oeuf, oznaczającego jajko, którego kształt przypomina zero. Sposób punktacji w gemie: kolejno 15, 30, 40 pochodzi od francuskich liczebników quinze, trente oraz quarante, które łączy podobna wymowa końcówek, lub od kolejnych ćwiartek zegara (15, 30, 45), przy pomocy, których określano wynik w gemie przed pojawieniem się komputerów, przy czym 45 zostało z biegiem czasu uproszczone do 40. Część zasad opisanych w książce Wingfielda Sphairstaike or Lawn Tennis nie przetrwała próby czasu. Boisko do gry, kort tenisowy, które początkowo miało kształt dwóch trapezów złączonych podstawami od 1877 roku przybrało obecną formę prostokąta. W tym samym roku All England Croquet Club (pol. Wszechangielski Klub Krokieta) dodał do swojej nazwy człon Lawn Tennis przejmując jednocześnie zadanie regulacji przepisów.
Cyt. Wikipedia
Tenis w Polsce
Na ziemiach polskich tenis pojawił się w drugiej połowie XIX wieku i był traktowany jako gra towarzyska zarezerwowana dla osób dobrze urodzonych. Pierwsze publiczne zawody rozegrano w Warszawie w 1898. Polski Związek Lawn Tenisowy (obecnie Polski Związek Tenisowy) powstał w 1921 i w tym samym roku odbyły się pierwsze Mistrzostwa Polski. Pierwszym oficjalnym startem międzynarodowym był udział drużyny polskiej w Pucharze Davisa 1925. Pierwsze drużynowe Mistrzostwa Polski rozegrano w 1927, natomiast Młodzieżowe Mistrzostwa Polski odbyły się po raz pierwszy w 1931. W 1950 wprowadzono zimowe MP. Pierwszą gwiazdą polskiego tenisa była startująca głównie w latach 30. XX wieku Jadwiga Jędrzejowska. Dwukrotnie zwyciężyła w plebiscycie Przeglądu Sportowego na najlepszego polskiego sportowca roku. W grze pojedynczej osiągnęła finały Roland Garros, Wimbledonu oraz US Open, natomiast w deblu zwyciężyła w 1939 w Tenisowych Mistrzostwach Francji. W latach 70. i na początku 80. Do światowej czołówki należał Wojciech Fibak, zwycięzca deblowego Australian Open z 1978. W całej karierze wygrał 15 turniejów singlowych i 52 deblowe.
Cyt. Wikipedia
Zasady tenisa
Mecz tenisowy rozgrywany jest na prostokątnym, płaskim korcie tenisowym o nawierzchni ceglanej, trawiastej naturalnej, betonowej bądź asfaltowej, dywanowej lub na sztucznej trawie (najczęściej wykorzystywany w meczach tenisowych w hali). Długość kortu wynosi 23,77 metra (78 stóp), a szerokość 8,23 m (27 stóp) w grze pojedynczej i 10,97 m dla meczów deblowych. Poza polem gry wymagana jest również dodatkowa przestrzeń dookoła kortu, aby zawodnicy mogli gonić piłki lecące na zewnątrz. Pośrodku kortu, równolegle do linii końcowych, znajduje się siatka dzieląca go na dwie równe części. Wysokość siatki jest najwyższa przy słupkach, do których jest przymocowana i wynosi 1,07 m (3,5 stopy). Pośrodku kortu jest ona najniższa i wynosi 91,4 cm (3 stopy). Swój obecny kształt kort tenisowy zawdzięcza majorowi Walterowi Cloptonowi Wingfieldowi, który w 1873 opatentował pomysł kortu do gry znanej jako sphairstike. Wymyślony przez Wingfielda kort o kształcie dwóch trapezów złączonych podstawami został zmodyfikowany do swojego obecnego, prostokątnego kształtu w 1875. Linie kortu. Linia równoległa do siatki kortu znajdująca się najdalej od niej nosi nazwę końcowej (ang. baseline), natomiast linia bliżej środka kortu nosi nazwę serwisowej. Pośrodku każdej z linii kortu końcowych znajduje się znacznik środkowy. Linia najbardziej wysunięta na zewnątrz kotu nosi nazwę linii deblowej. Wykorzystuje się ją tylko podczas meczów gry podwójnej i mieszanej. Linia boczna kortu znajdująca się bliżej środka kortu wyznacza boczną granicę placu gry w meczach singla. Obszar między boczną linią kortu (deblową) oraz położoną bliżej niej boczną linią singlową nazywany jest korytarzem deblowym. Stosowany jest tylko w meczach par deblowych i mieszanych. Linia biegnąca wszerz każdej z połówek kortu nazywana jest linią serwisową, ponieważ zawodnik musi przy serwisie trafić w obszar od siatki po stronie przeciwnika do tej linii. Tym samym, linia serwisowa kortu nie oznacza miejsca, w którym stoi tenisista przy podaniu. Linia dzieląca linię serwisową kortu nosi nazwę linii środkowej lub środkowej linii serwisowej. Obszar wyznaczony przez boczną linię singlową kortu, linię serwisową i boczną linię serwisową nosi miano kara serwisowego kortu. Przy każdym punkcie zawodnik serwuje w inne karo serwisowe kortu. Piłka zostaje uznana za autową wtedy, gdy po zagraniu nie odbije się ani razu w polu gry wyznaczonym przez linie końcowe oraz boczne (w zależności od konkurencji deblowe lub singlowe) lub od którejś z tych linii. Szerokość linii końcowej kortu może sięgać maksymalnie 4 cali (101,6 mm). Szerokość pozostałych linii kortu musi mieścić się w przedziale od 1 do 2 cali (od 25,4 mm do 50,8 mm).
Cyt. Wikipedia
Nawierzchnie kortu tenisowego
W tenisie stosuje się cztery podstawowe rodzaje nawierzchni kortu: ceglaną mączkę, trawę naturalną, trawę sztuczną, nawierzchnię twardą (zazwyczaj akrylową), dywanową. W przeszłości grano również na kortach o nawierzchni drewnianej. Każda z nich charakteryzuje się inną szybkością i odbiciem piłki. Gra na tej samej nawierzchni, ale w hali jest szybsza niż na wolnym powietrzu.
Wyróżnia się czerwoną mączkę (wykorzystywaną podczas French Open oraz licznych innych turniejów, głównie w Europie i Ameryce Łacińskiej) i zieloną (stosowaną w Stanach Zjednoczonych). Na kortach ceglanych piłka odbija się wyżej i z mniejszą prędkością, ponieważ nawierzchnia jest szorstka i występuje na niej duże tarcie.
Przykłady nawierzchni twardej to podłoże akrylowe (Plexicushion podczas Australian Open czy stosowane na US Open DecoTurf), asfaltowe lub betonowe. Korty twarde charakteryzują się szybszym i średnio wysokim odskokiem piłki.
Wykorzystywana podczas Wimbledonu oraz kilku mniejszych turniejów. Na kortach trawiastych piłki lecą szybko i odbijają się niżej, ponieważ napotykają mniejsze tarcie.
Nawierzchnia dywanowa to każdy rodzaj usuwalnego pokrycia kortu, wliczając w to wykładzinę i sztuczną trawę. Na takiej nawierzchni kozioł piłki może być niższy lub wyższy niż na kortach twardych.
Cyt. Wikipedia
Sposób rozgrywania meczu tenisowego
Ponieważ w tenisie ważnym czynnikiem jest wytrzymałość, samowolne przedłużanie przerw między akcjami jest zabronione. Mecze toczone są z krótkimi przerwami. W większości przypadków serwujący musi rozpocząć akcję nie później niż 20 sekund po zakończeniu poprzedniego punktu. Przy zmianie stron kortu (po każdym nieparzystym gemie) ten czas zostaje wydłużony do 90 sekund, natomiast przerwa między setami trwa 120 sekund. W innych przypadkach przerwy są dozwolone tylko wtedy, gdy nie są spowodowane przyczynami niezależnymi od zawodnik, takimi jak: deszcz, uszkodzone obuwie, uszkodzona rakieta albo konieczność wymiany piłki. Jeśli zawodnik nieustannie opóźnia czas rozpoczęcia wymiany, sędzia stołkowy może go ukarać ostrzeżeniem, utratą punktu, gema, a nawet meczu. W przypadku wystąpienia opadów deszczu, zapadnięcia zmroku lub innych sytuacji uniemożliwiających grę, mecz zostaje wznowiony później z takim samym wyniku oraz zawodnikami po tych samych stronach kortu lub tym samym położeniu (północnym lub południowym), gdy gra zostaje wznowiona na innym korcie. W meczach zawodowców piłki zużywają się bardzo szybko dlatego w turniejach ATP i WTA są wymieniane po rozegraniu każdych kolejnych dziewięciu gemów, z wyjątkiem pierwszych siedmiu gemów, ponieważ pierwszy komplet piłek stosuje się również podczas przedmeczowej rozgrzewki. Zawodnik podający pokazuje odbierającemu, że do gry weszły nowe piłki, chociaż nie należy to do formalnych zasad nakładanych przez federacje tenisowe. W mniejszych turniejach organizowanych przez ITF oraz w meczach Fed Cupu piłki zmienia się po 9, a później 11 gemach. Niedawna propozycja dotycząca zmian w przepisach gry dotyczy dopuszczenia możliwości rozmowy gracza z trenerem w przerwie meczu (ang. Coaching). Ta propozycja została zaakceptowana przez WTA i obowiązuje w rozgrywkach kobiecych od początku sezonu 2009. Rozgrywanie pojedynczego punktu Dwaj zawodnicy lub dwa zespoły zaczynają grę po przeciwnych stronach kortu. Jeden z zawodników to serwujący, natomiast jego przeciwnik lub w przypadku gry podwójnej jeden z przeciwników, jest odbierającym. Po zakończeniu każdego gema w następnym serwuje zawodnik, który poprzednio odbierał. Każda wymiana zaczyna się serwisem granym zza linii końcowej, między boczną linią singlową a znacznikiem środkowym kortu. Odbierający może stanąć w dowolnym miejscu po swojej stronie kortu. Kiedy odbierający jest gotowy do gry, serwujący rozpoczyna wymianę. Jeżeli serwis został wykonany prawidłowo, piłka przelatuje nad siatką nie dotykając jej i ląduje w polu serwisowym po ukośnej stronie kortu. Błędem serwisowym jest podanie, które jest zbyt długie, zbyt szerokie lub nie przelatuje nad siatką. Innym rodzajem błędu serwisowego jest "błąd stóp" (ang. "foot fault"). Do błędu stóp dochodzi, gdy stopa serwującego dotyka linii końcowej lub przedłużenia znacznika linii końcowej przed uderzeniem piłki. Zawodnik, który popełnił błąd serwisowy ma do dyspozycji jeszcze drugi serwis. Jeśli i ten serwis okaże się błędny, zawodnik popełnił podwójny błąd serwisowy, a punkt przyznany zostaje odbierającemu. Jeśli piłka dotknie taśmy siatki, ale wpadnie w karo serwisowe, zostaje wywołana komenda "let", a podający powtarza serwis. W jednej akcji zawodnik może zaserwować nieograniczoną liczbę letów, ponieważ nie są one uznawane za błędy serwisowe. Trafiony serwis rozpoczyna wymianę, w której zawodnicy naprzemiennie odbijają piłkę nad lub obok siatki na stronę przeciwnika. Uderzenie zostaje uznane za prawidłowe, o ile zawodnik przebije piłkę na drugą stronę zanim odbije się ona dwukrotnie od podłoża, nie dotykając żadnego innego elementu kortu oprócz siatki, a piłka nie okaże się autowa. Wymiana toczy się do momentu, gdy jednemu z tenisistów nie uda się wykonać prawidłowego odbicia.
Cyt. Wikipedia
Punktacja
Mecz tenisowy dzieli się na sety, one na gemy, które składają się z punktów. Większość meczów tenisowych rozgrywa się do momentu wygrania przez jednego z zawodników dwóch setów (zasada "best of three"). W kilku przypadkach mecze mężczyzn gra się do wygrania przez jednego z zawodników trzech setów (zasada "best of five")[55]. Do tych wyjątków należą mecze wielkoszlemowe, finał Igrzysk Olimpijskich oraz mecze Pucharu Davisa. W deblu mężczyzn tę zasadę stosuje się wyłącznie na Wimbledonie oraz w Pucharze Davisa. Gem składa się z serii punktów przy serwisie jednego zawodnika. Gema wygrywa ten zawodnik, który wygra w nim co najmniej cztery akcje przy zachowaniu przynajmniej dwóch piłek przewagi nad rywalem. Wynik w gemie jest opisywany w charakterystyczny wyłącznie dla tenisa sposób. Wynik zaczyna się od zera (ang. love), a trzy nastepnę punkty to kolejno: 15 (franc. quinze), 30 (franc. trente), 40 (franc. quarante). Pomysł takiej punktacji narodził się XIX w. we Francji, kiedy zamiast obecnie stosowanych tablic elektronicznych wynik określano przy pomocy zegarów. Każdy z kolejnych punktów odpowiadał wskazywanym przez zegar liczbom 0, 15, 30, 45. Z czasem 45 zamieniono na 40. Jeżeli każdy z zawodników wywalczył przynajmniej po trzy punkty, a wynik jest remisowy, taką sytuację opisuje komenda "równowaga" (ang. deuce). Kiedy obaj zawodnicy wygrali co najmniej po trzy wymiany, przy czym jeden z nich wygrał o jedną akcję więcej, wywołana zostaje "przewaga" (ang. advantage) oraz nazwisko zawodnika, który prowadzi w gemie. W turnieju tenisowym sędzia stołkowy oznajmia wynik w gemie po każdej akcji. Wynik w czasie trwania pojedynku jest podawany z perspektywy podającego, a po jego zakończeniu wynik końcowy jest ogłaszany ze strony zwycięzcy. Piłka gemowa (ang. game point) oznacza sytuację, w której zawodnik prowadzący w gemie potrzebuje jednej wygranej akcji do wygrania go. Na podobnej zasadzie określa się piłkę setową, meczową czy nawet mistrzowską (ang. championship point), np. jeśli serwujący prowadzi w gemie 40-0, ma on potrójną piłkę gemową, czyli trzy kolejne okazje na zdobycie gema. Piłki gemowe, setowe, meczowe i mistrzowskie nie należą do oficjalnej punktacji i nie są ogłaszane przez sędziego stołkowego. Break point oznacza sytuację, w której zawodnik odbierający w gemie potrzebuje jednej wygranej akcji do przełamania, czyli wygranie gema przy serwisie rywala. Break pointy mają szczególne znaczenie w meczu, ponieważ zazwyczaj łatwiej jest wygrać gema przy własnym podaniu. Tak jak w przypadku innych piłek gemowych, break pointy nie są oficjalnie ogłaszane. Set składa się z serii gemów. Po zakończeniu każdego gema dochodzi do zmiany podającego. Set kończy się kiedy liczba wygranych gemów przez jednego z zawodników spełni pewne wymagania. Seta wygrywa zawodnik, który wygrał sześć gemów przy co najmniej dwóch gemach przewagi. Jeśli jeden zawodnik wygrał sześć gemów a drugi pięć, rozgrywa się dodatkowego gema. Jeśli lepszy okaże się w nim zawodnik prowadzący, to wygrywa seta 7:5. Jeśli natomiast lepszy okaże się w nim zawodnik "goniący" straty, wynik wynosi 6:6. W takim przypadku dochodzi do rozgrywki tie-breakowej. Tie-break rozgrywany jest na specjalnych zasadach: wygrywa go zawodnik, który jako pierwszy zdobędzie siedem punków przy przynajmniej dwóch punktach przewagi. Zwycięzca tie-breaka wygrywa seta wynikiem 7:6. Tie-breaki nie są stosowane jedynie w decydujących setach meczów Australian Open, Roland Garros, Wimbledonu, Igrzysk Olimpijskich, Pucharu Davisa oraz Fed Cupu. We wszystkich innych przypadkach przy stanie seta wynoszącym 6:6 gra się tie-break. Mecze turniejowe kończy ogłoszenie przez sędziego stołkowego dobrze znanej formuły Gem, set, mecz (ang. Gem, set, match) oraz nazwiska zwycięzcy lub członków zwycięskiego zespołu, a następnie wyniku końcowego.
Cyt. Wikipedia
Kort tenisowy, rakieta tenisowa, piłka do tenisa
Budowa kortu, kort tenisowy i wymiary
Jak wygląda kort tenisowy i jakie są jego wymiary ? Wymiary kortu tenisowego to spadek po majorze Wingfieldzie. Z przeliczeń yardów, stóp i cali wychodzi, że kort tenisowy ma 23,77 m długości oraz 8,23 (gra pojedyncza) lub 10,97 m (deble i mikst) szerokości. Kort tenisowy ograniczony jest 5-centymetrowymi liniami, należącymi do boiska. Jeśli więc piłka uderzona przez rywala trafi w linię po naszej stronie, nie róbmy mu awantury - punkt dla niego. W poprzek kortu tenisowego wisi siatka, której wysokość zmienia się od 91,5 cm na środku kortu do 1,06 m przy słupku oddalonym od linii bocznych o 91,5 cm.
Pora wziąć do ręki rakietę i zaserwować, ale najpierw warto dowiedzieć się, czym będziemy grali. Rakieta tenisowa to rama i naciąg, który musi być jednakowy we wszystkich miejscach. Całkowita długość rakiety tenisowej (rama wraz z uchwytem) nie może przekraczać 73,66 cm, zaś szerokość - 31,75 cm.
Parametry piłki: średnica od 6,35 do 6,67 cm, waga od 56,7 do 58,5 g. Piłka tenisowa puszczona z wysokości 2,54 m musi odbić się od betonowego podłoża na nie mniej niż 134,62 i nie więcej niż 147,32 cm.
W telewizji wygląda to dość banalnie, ale serwis jest chyba najtrudniejszym i najważniejszym uderzeniem w tenisie ziemnym. Nie dość, że trzeba zrobić to mocno, aby nie ułatwiać zadania rywalowi, to na dodatek celnie. Nie można jednak serwować gdzie popadnie. Pole serwisowe to prostokąt na korcie o wymiarach 6,40 na 4,12 m. Linia ograniczająca pole serwisowe kortu należy do tego pola, podobnie jak linie końcowe kortu i linie boczne kortu należą do całego kortu, czyli piłka trafiająca w linię jest zawsze dobra. Serwujący ma dwie próby na rozpoczęcie gry o dany punkt.
Serwuje się po przekątnej - najpierw z prawej strony podającego, potem z lewej i tak na zmianę, aż do wygrania lub przegrania gema, stojąc przed linią kortu.
Wymiary kortu gra pojedyncza: długość kortu 2377 cm, szerokość kortu 823 cm
Gra podwójna (debel lub mikst): długość kortu 2377 cm szerokość kortu 960 cm
Pozostałe wymiary kortu: wysokość słupków podtrzymujących siatkę na korcie: 106 cm, długość pola serwisowego kortu: 640 cm, szerokość pola serwisowego kortu: 412 cm, szerokość linii kortu: 5 centymetrów, odległość słupków od linii bocznych kortu: 91,5 cm, wybieg za liniami głównymi kortu (minimum): 640 cm, wybieg za liniami bocznymi kortu: 365 cm
Aktualizacja: Wtorek, 02-08-2011,